انسان حیوانی است که وقتی دلش می‏گیرد، وقتی تنها می‏ماند، وقتی نتواند دوست بدارد، می‏تواند گریه کند.

می‏گفت: زندگی‏ بدون عشق فقط با معجزه ممکن می‏شود.
یادم رفته بود که آدم‏ها به معجزه اعتقاد دارند.

وای که داره به چشمات، یک خورده حسم کم میشه.

ده روز گذشت.
خونریزی و جنایت بی‏نتیجه بود، سران عرب گرفتار بحران مشروعیت هستند، اسرائیل به شدت تحقیر شده، محمودعباس مورد اتهام خیانت است، حماس قهرمانی برنده امّا وابسته باقی ماند، مدعیان غربی حقوق‏بشر دچار خفقانی ناامید‏کننده شدند، پرونده‏ی هسته‏ای فراموش شده است...
همه‏چیز همان‏طور پیش می‏رود که باید پیش می‏رفت.
به عنوان یک انسان متاسفانه باید اعتراف کنم که این جنگ تنها یک برنده دارد: کشور من، ایران.

در عجبم از مردمانی که خود زیر شلاق ظلم می‏زیند و بر حسینی می‏گریند که آزاده بود.
"استاد شریعتی"
پ.ن: توضیح اضافه می‏خواهد؟

غزه یعنی تفاهم، یعنی برای اوّلین بار در تاریخ، رسیدن به نقطه‏ی مشترک.
و اکنون برای نخستین بار بنیادگرایان، رادیکال‏ها و دیکتاتورها با مدعیان دموکراسی، آزادی خواهان و طرفداران انسانیت مدرن به تفاهم دردآوری رسیده‏اند و یک شعار را فریاد می‏کنند:
مرگ.
مهم نیست که مرگ بر چه کسی فرو ریزد، اسرائیل یا فلسطین، مسلمان یا یهود، صهیون یا عرب، مهم این است که همه به تفاهم رسیده‏اند که انسانی باید بمیرد تا انسان دیگری حق زندگی پیدا کند.

باید انتخاب کرد، قلبت را یا غرورت را. یکی باید فدای دیگری شود، این قانونی نانوشته است.
عاشق شدن هزینه دارد، باید چیزی بخشید تا چیزی به دست آورد، باید بدست آورد آن چیزی که بخشیده می‏شود.
و وای به روزی که هیچ‏چیز برای قربانی کردن باقی نمانده باشد، یا داشته‏های یک انسان ارزش فدا شدن نداشته باشد.

درد دارد، لحظه‏هایی می‏رسد که انسان از انسان بودن دردش می‏آید.
گاهی ترجیح می‏دهی کرم خاکی باشی، حداقل کرم‏ها همدیگر را پاره‏پاره نمی‏کنند.

چرا این ملت عرب فکر می‏کنند مردهاشون همون‏طور که شب‏ها و در حرمسراها مرد هستند، در روز و بیرون حرمسرا هم مرد هستند؟

قلب دوست‏پسرش مشکل دارد، دوست ندارم غمگین ببینمش. داستان چنین خواهد شد، من خواهم مرد و قلبم را به پسرک خواهم داد.
این‏طور هر دوی ما به آرزویمان خواهیم رسید، قلب من بلاخره به او خواهد رسید و او به پسری که عاشق‏اش است خواهد رسید.